’s Nachts, in het weekend, soms midden in een vakantie, is Sven Krannich degene die wordt gebeld wanneer iemand niet meer thuiskomt. Als leider van een DRK-reddingshondenteam wordt hij ingezet wanneer ergens tussen de Oostzeekust en de Uckermark een persoon vermist raakt – een kind, iemand met dementie, iemand die simpelweg verdwenen is.
Overdag, in de DMK-zuivelfabriek in Altentreptow, is hij degene die wordt gebeld vóórdat er iets gebeurt. Als veiligheidsingenieur en specialist arbeidsveiligheid loopt Krannich door productiehallen op zoek naar wat anderen over het hoofd zien: een verkeerd opgeslagen chemische stof, een geblokkeerde nooduitgang, een machine die trilt zoals die niet hoort te trillen. Hij kent elke vluchtroute, elke blusinstallatie en weet precies welke reinigingsmiddelen en proceschemicaliën onder welke omstandigheden gevaarlijk kunnen worden.
Zijn werk is het ondenkbare denken – zodat het ondenkbaar blijft. Die houding heeft hij niet op de universiteit geleerd. Hij heeft haar getraind, inzet na inzet, met een Border Collie aan zijn zijde. Via zijn vrouw kwam hij bij het reddingshondenwerk terecht. Beiden waren instructeurs bij de waterreddingsdienst en al jarenlang verbonden aan het Duitse Rode Kruis. Toen kwam er een hond in huis – intelligent, energiek, gemaakt om te werken. Dus richtten ze een reddingshondenteam op. Wat begon als een praktische oplossing voor een nieuwsgierige werkhond, groeide uit tot een tweede roeping.
Wanneer de meldkamer alarm slaat, neemt Krannich als inzetleider de leiding. Hij bespreekt de situatie met andere hulpdiensten, verdeelt zoekgebieden en coördineert de teams in het terrein. Soms gaat hij zelf mee op pad, met de Border Collie voor zich uit, naar gebieden waar niemand vrijwillig zou binnenlopen. “In dit werk groei je als team naar elkaar toe,” zegt hij. “Je kent elkaars sterke punten, grenzen en eigenaardigheden. Je weet op wie je kunt vertrouwen wanneer het donker wordt en het terrein onoverzichtelijk is.”
De zwaarste inzet van zijn loopbaan beleefde hij op Rügen. Een moeder en haar twee dochters waren verrast door een instortende krijtrots. Eén dochter werd bedolven. Het was Kerstmis. Het team zocht. Ze vonden haar – maar niet op de manier waarop iedereen had gehoopt. Ze was overleden. Wat bleef, was de mogelijkheid voor de familie om afscheid te nemen. Tijdens de herdenkingsdienst kwamen ze naar Krannich toe om hem te bedanken. Niet omdat hij haar had gered. Maar omdat hij had geholpen. Zo’n moment trek je niet zomaar uit als beschermende kleding. Het verandert de manier waarop je naar alles kijkt wat daarna komt. Krannich praat er niet veel over.
Hij gaat gewoon weer op pad wanneer de telefoon gaat.
